Men alt er ikkje berre vondt og vanskeleg. Sjølv om bloggen har vore inaktiv, har vi føreteke oss andre ting. Vi har mellom anna vore på bana i samband med datalagringsdirektivet, som det går fram av det førre innlegget. For tida ønskjer vi å setje søkjelyset på ØMU og Maastricht-kriteria. Til dette har vi fått tilsegn på midlar frå Fritt Ord til ei prosjektstilling på 40 %, og i denne stillinga har vi tilsett Lise Bua, samfunnsøkonom med utdanning frå NTNU og École des Hautes Études Commerciales de Paris frå 1. mai. Vi håpar med dette å kunne kaste lys på eit emne som er så godt som fråverande i den norske debatten om EU-medlemskap. Vi andre i Lisboanemndi er glade over å sjå nye fjes på kontoret, og trur på eit godt og givande samarbeid med Bua i tida framover.

Jul.

Vi i Lisboanemdni føretek oss aldri noko utan at det ligg ein tanke føre eller bak, og heller ikkje noko så ukontroversielt – trur vi – som ei julehelsing er heilt utan ein underliggjande bodskap. Atmosfæren av fred og fordragelegheit inspirerer til å sende ein vennleg tanke i retning av dei vi kanskje ikkje alltid har like høge tankar om. Såleis vil vi strekkje ut ei broderleg hand av semje til Senterpartiet – vel er vi bitande usamde i EU-saka, men likevel finst det éin ting vi er samde om: Europeisk integrasjon så vel som samfunnsbygging og -utvikling i eit fleirkulturelt Noreg må båe, og i like stor grad, vere tufta på den kristne religionen.

Jul.

Opptekne som vi i Lisboanemndi er av at marknaden skal fungere optimalt, kan det hende at det ikkje alltid skin heilt igjennom at vi slett ikkje vil hevde marknadens primat over alle ting. Tvert imot vil vi betone at religionen må vere grunnsteinen i eitkvart samfunn som ikkje vil møte regresjon inntil det steinalderlege. At vi ser ein tendens mot at det religiøse innhaldet i jula – nemleg at Kristus, Guds son, kom til oss for å løyse oss frå livet her – blir forsøkt gøymt bort, er såleis noko vi må gjere oppreist mot. Vi må protestere. Jula tilhøyrer Kristus, og her står vi sameinte med krefter vi kanskje ikkje så ofte elles gjer felles sak med. Dette må òg bety at vi i redaksjonen beklagar at Lisboa-traktaten ikkje eksplisitt anerkjenner den kristne religionen som grunnleggjande for den europeiske sivilisasjonen – for kor mange av fridommane vi nyter godt av i dag hadde vi vel hatt dersom det ikkje var for kristendommen? –, og at Tyrkia ikkje kan tre inn i EU.

God jul!

So ein Pech!

Det er no tydeleg for alle at statsleiarane gjorde eit uheldig val då dei peikte ut Catherine Ashton, ein tidlegare Labour-byråkrat, til stillinga som høgkommissær for tryggleiks- og utanrikspolitikk. Somme har spådd at ho ville vise seg som ein svak politikar, og at ho først og fremst blei vald som plaster på såret det er for det felleseuropeiske sosialdemokratiske partiet (PES) at det ikkje fekk leiaren for det Europeiske rådet.

PES.

Lisboanemndi stiller seg i utgangspunktet bak eit slikt kompromiss. For at arbeidet i EU skal føregå knirkefritt som mogleg, vil det ofte vere naudsynt å inngå slike overeinskomstar for å gjere flest mogleg til lags, og til dette føremålet høver det godt med noko ukjende og anonyme personlegdommar. Med éin moderat og éin sosialdemokratisk politikar i leiinga, burde alt vere klart for effektivt og målretta arbeid for eit meir velfungerande Europa. Ved å leggje bak seg ordskiftet og den politiske usemja, vil EU kome i mål med reformer, effektivisering og tilpassing på langt fleire frontar enn nokon kunne førestille seg i det gamle Europa, og dette må òg i framtida vere EU sin funksjon.

No kan det likevel sjå ut til at høgkommissæren for utanriks- og tryggleikspolitikk er meir aktivistisk enn dei fleste hadde sett føre seg. Vi i Lisboanemndi vil på det sterkaste frårå leiinga i EU å blande seg inn i saker som ikkje direkte vedkjem kjerneområda – fredeleg handel mellom land, demokratisk utvikling og politisk modernisering. Det kan ikkje vere i EUs interesse å vere ein aktør i spelet om Midt-Austen. EU bør i staden konsentrere seg om å utvikle vidare assosiasjonsavtalen med Israel, som legg til rettes for meir handel og samarbeid mellom EU og Israel, og som er i den økonomiske og diplomatiske interessa til alle medlemsstatane.

Kina. India

Ein skulle ha trudd at EU og styrmennene som administrerer unionen ville ha visst ikkje å la seg lure av slikt. Likevel kan det sjå ut til at tilmed EU, som vanlegvis veit å halde seg unna alt som ikkje har med marknadsregulering og tilliggjande syssel å gjere – som trass alt er grunnen til at unionen tener det freds- og marknadsskapande føremålet sitt så vel –, har kasta seg på klimabølgja. Med Storbritannias Gordon Brown i spissen kan det sjå ut til at EU kjem til å gå inn for svært ambisiøse utsleppsreduksjonsmål. Det har vore snakk om tal på opptil 30 % reduksjon i høve til 1990-nivået; i tillegg er det kome på tale å sponse fattige lands tilpassing til ei hypotetisk ny verd prega av klimaendringar med enorme summar.

Med ØMU ut av klimakrisa

Lisboanemndi stiller seg uforståande til alt dette. Vel kan det hende at vi opplever klimaendringar – og vel kan det hende at vi må ta konsekvensane av dette, og omstille oss til levesett som lèt kapitalisme og klima gå hand i hand. Men dette er ikkje måten å gjere det på. EU og medlemslanda kan ikkje meir eller mindre åleine ta på seg ansvaret for å redde stumpane når det kvar dag poppar opp kòl- og atomkraftverk i Kina og India som sopp under frosk. Ved å gå inn for urimeleg høge utsleppsreduksjonar og samstundes sløse milliardvis med euro på klimaalmisser, vil EU sørgje for at heile det økonomiske samarbeidsområdet – som òg omfattar Noreg – blir mindre tevleført. Dette vil truleg ikkje resultere i anna enn at klimaverstingane i Asia og Sør-Amerika – med vår hjelp! – går forbi oss på verdsmarknaden.

På COP15 må EU krevje at dei andre blokkene går inn for like høge utsleppsmål – eller følgjeleg senke ambisjonane. Berre ved å satse på klimateknologi og moderate utsleppsreduksjonar innanfor EU, utan å ty til konkurransevridande donasjonar til resten av verda, kan EU bidra til å motverke dei eventuelle klimaendringane på eit vis som både gagnar oss sjølve, klimaet og resten av verda på lang sikt.

Forfatterne viser gjennom et distansert-subjektivt nærstudium hvordan sentrale deler av norsk venstreoffentlighet tviholder på kunstige, arbitrære og historisk sett avleggs kategorier som «innenriks», «utenriks», «kultur» og «debatt», når den nye, globaliserte politiske diskursen baserer seg på multituder som inngår i resiprokt synergiske prosessuelle nettverk hinsides kapitalens eller den neo-konstruktivistiske nasjonalsneversynthetens såkalte venstreapostlers rammeverk, og presenterer en radikal ny poststrukturell metodikk som skaper nye rom for kontrær politisk handling basert på aktiv negering gjennom selektiv persepsjon, av de styrende kategorier som definerer kontemporær politisk diskurs i nisselandet Norge.

Prosessuell nisse.

[Subtil takk til Klassekampens Pål Hellesnes.]

Vi i Lisboanemndi ser fram til ei framtid der Europa får dominere verdsdagsordenen. Det er berre rett og rimeleg at denne mektige og viktige delen av verda, med den dertil høvelege kombinasjonen av autonomi og integrasjon, får meir han skulle ha sagt i verdsmålestokk. Framover vil EU, godt hjelpt av ein president og ein utanriksminister som talar på vegner av heile unionen, handle med større mandat og legimitet.

«Skål!»

At EU med Lisboatraktaten i tillegg blir langt meir gjennomsiktig, er noko vi i Lisboanemndi sjølvsagt òg spretter sjampanjekorken over. Det er ein styrke for dei motstridande interessene i Europa og organisasjonane deira at dei no kan få betre oversyn over prosessane i dei styrande organa, og såleis lettare kan bidra med meiningar og innspel.

Sjølv om Lisboanemndi er godt nøgde med eit samrøystes euro-kor for Lisboatraktaten, skal vi freiste ikkje hamne på latsida med blogginga, men tvertimot halde fram med idugt å ta eit oppgjer med nisseluementaliteten og den sterke EU-motstanden i Noreg generelt og målrørsla spesielt, og oppdatere våre ivrige lesarar på den siste utviklinga i EU. Det er nok å ta tak i!

Skål!

Lisboanemndi har alltid stått standhaftig på den føderale linja. Vi meiner at det er i Europas beste interesse at vi snøggast råd får danna ein europeisk føderasjon som går opp i ei større eining gjennom proaktiv samhandling. Den økonomiske integrasjonen har til no fungert ypparleg som middel for å verkeleggjere denne ambisjonen, men alt tyder på at det no er på tide med tettare politisk integrasjon. Tida for nasjonalstaten og nasjonal sjølvråderett er ugjenkalleleg forbi; kontinentalt samarbeid og samråderett er framtida. Vi kan umiddelbart identifisere fire hinder for at dette skal gå så knirkefritt som mogleg:

Nasjonalstaten
Sjølv om den politiske klassen i Europa langt på veg er på bølgjelengd med det europeiske prosjektet, og stort sett er forplikta til tettare europeisk integrasjon, er det eit stort problem at folkeviljen langt på veg er i utakt med viljen til dei styrande. Det kan late til at folket ikkje enno har innsett den grunnleggjande mangelen på konstruktivitet nasjonalstatsautismen inneber, slik vi gong på gong ser i det nasjonale befolkningar over heile Europa misbrukar folkerøystingar om viktige grunnlagsdokument og retningsval for Europa til å vise misnøye med sine eigne regjeringar. Problemet er så akutt at vi må ha umiddelbare tiltak: eit første grep vil vere å avkorte tilgjenget til å la folket seie si meining om dokument som vedkjem det europeiske samarbeidet. På sikt må målet likevel vere å elminere eller ufarleggjere nasjonalstaten – og her er europaføderasjon naturlegvis både middel og mål.

Nasjonalstatsautisme.

Statleg økonomistyring
EU er, slik vi har nemnt før, ein suksess på grunn av økonomisk samhandling – og den økonomiske samhandlinga er avhengig av at staten ikkje blandar seg inn for å fungere optimalt. Det skal ikkje mange augnekast til for å sjå det logisk-historisk meiningslause i statleg økonomistyring: For det første er han statleg (jf. førre avsnitt); for det andre er han styrt. Soga syner oss at alle tidlegare forsøk på å tygle dei heilt naturlege kreftene som gir oss varer og tenester har resultert i undertrykking, vald, svolt og folkemord. No i finansbølgjedalen er det viktigare enn nokon gong før at marknaden får regulere seg sjølv til alles beste – for EU-borgarane sin legitime rett til valfridom i varer og tenester, og for tryggleiken til heile Europa.

Utvikling gjennom innvikling.

Folkestyreillusjonen
Lisboanemndi er sjølvsagt ikkje mot demokrati som idé, men ser kor lite konstruktiv folkestyreillusjonen i Europa er per i dag. Valoppslutnaden er låg. Dei som skrik høgast, får ordet i offentlege geberdelsar, utan at nokon tenkjer på at dei aller fleste ikkje tek del i sivil ulydnad, som illegale demonstrasjonar. Dette er eit tydeleg teikn på at det finst ein tagal majoritet som befinn seg utmerkt vel med den rådande utviklinga, og det er denne vi bør ta mest omsyn til i utforminga av politikken i Europa. Her er det klart kva som skal stå på resepten – i Europaføderasjonen vil meiningsfeller naturleg finne saman og leirar bryte meiningar på ein konstruktiv og sivilisert måte, andsynes kvarandre og dei rådande.

Økohysteri
Det synest vere stor konsensus om økokrisa som faktum i ålmenta. Lisboanemndi innser seriøsiteten i problemet, men står fast på at vi ikkje må miste fokuset på kva som er mest føremålsteneleg når øko- og finansinteressene møter kvarandre. Det er viktig å stabilisere den økonomiske grunnen, så vi ikkje mister fotfeste når farten på vegen mot økostupet skal deakselererast – noko bør naturen reddast med, òg.

Det gjeld å ha is i magen.

Fredsprisen.

Likevel er det eit problem at Jagland lèt inkompetansen sin gå utover fleire enn seg sjølv. Nobelprisen har ein viss prestisje i verdssamanheng, og det er problematisk at ein nobelkomité på villspor har fullt tilgjenge til å fatte vedtak som reduserer verdssamfunnet sin vørdnad for prisen. At den solbrune krigsherren frå Hawaii skal motta fredsprisen for å manøvrere dei to største væpna konfliktane i verda med nesten europeisk politisk korrektheit, er ein hån mot grunntanken som ligg bak fredsprisen.

Barack «Hussein» Obama

Vi i Lisboanemndi har i alle år føreslege å gi fredsprisen til EU, og vil halde fram med dette inntil det blir gjort. Det er forstemmande at komiteen lèt seg villeie av omsynet til å gjere alle i den norske partifloraen til lags, og såleis gong på gong ikkje anerkjenner EU som det det er – eit økonomisk-administrativt fredsprosjekt verda aldri tidlegare har sett maken til. Gjennom ekstensiv handel mellom dei europeiske landa, har EU med nærmast forbausande kraft og effektivitet eliminert sjølv det minste potensial for væpna konflikt i Europa. At dette samarbeidet ikkje skal vere fredsprisen verdig, er ein tanke vi i Lisboanemndi på det sterkaste tek fråstand frå.

Fredsprosjektet.